Hoe Incassobureau het Invorderingsbedrijf haar klanten om de tuin leidt

Een incassobureau wordt ingeschakeld om een openstaande vordering te innen. Het incassobureau spant zich in om de vordering buitengerechtelijk te incasseren, en krijgt daar een (wettelijk vastgesteld) percentage voor. Slaagt het incassobureau niet, en wordt de vordering nog steeds niet voldaan? Dan kan voor de gang naar de rechter worden gekozen. Uiteraard alleen als de risico’s en kosten opwegen tegen de baten. Bij een rechtsgang komt namelijk heel wat kijken. Er is echter ook een incassobureau dat rechtsgang juist als verdienmodel ziet. Zonder de klant te informeren over risico’s en kosten. Een incassobureau dat zijn klanten veel te makkelijk richting de rechter manoeuvreert. We gaan het hebben over het Invorderingsbedrijf. Of over het Incassocenter. Deze twee bedrijven zijn namelijk identiek. Met dezelfde twee bestuurders, medewerkers, en zelfde manier van werken.

De aanleiding voor het schrijven van dit artikel zijn vele tips geweest die we van verschillende (zakelijke) gedupeerden binnenkregen. Voor dit artikel zijn openbare bronnen en online archieven geraadpleegd. Ook is er gesproken met tientallen klanten van het Invorderingsbedrijf. Zij hebben informatie zoals facturen, mailwisselingen, opgenomen telefoongesprekken en dossiers met ons gedeeld. Helaas gaf het Invorderingsbedrijf zelf tot twee keer toe geen gehoor aan ons verzoek tot wederhoor.

Het Invorderingsbedrijf

Het Invorderingsbedrijf is een incassobureau. Een incassobureau met een geheel eigen werkwijze. Het is een salesorganisatie die actief op zoek is naar zakelijke klanten. Ze bedienen ook particulieren, maar het geld wordt aan de zakelijke klanten verdiend. Het Invorderingsbedrijf belooft een vordering ‘no cure no pay’ terug te halen. Er lopen accountmanagers rond die op commissiebasis blijken te werken. Jong, onervaren en vaak magertjes opgeleid.

Wanneer je klant wordt, hoef je alleen maar online een dossier aan te melden. Veel informatie heeft het Invorderingsbedrijf niet van je nodig. Binnen no time belt een accountmanager je op. Het Invorderingsbedrijf zou ‘no cure no pay’ werken, maar het eerste dat de accountmanager doet is proberen je een abonnement te verkopen. Dat zou ‘goedkoper’ zijn. Met een abonnement kan een bedrijf bijvoorbeeld onbeperkt dossiers indienen. Dus als je veel schuldenaren hebt, kan je het Invorderingsbedrijf achter al deze debiteuren aansturen. Dit belooft de accountmanager althans. Het gas wordt direct ingetrapt. Ze lijken voortvarend te starten. Je krijgt een vast contactpersoon en de status van een dossier zou je ten allen tijde kunnen inzien in je eigen ‘online dashboard’. Dit is de belofte althans.

Het bedrijf kent twee bestuurders/oprichters. Het gaat om Joost Konings en Laurens Lemmens. Joost Konings heeft Rechten gestudeerd aan de Erasmus Universiteit te Rotterdam. Gezien zijn cv lijkt hij het ‘brein’ achter het bedrijf. Laurens Lemmens is COO, en DJ. Als DJ is hij actief onder de naam DJ Ian Storm. Dit alter ego blijkt ook op te duiken in de externe referenties van het Invorderingsbedrijf.

No cure no pay

Het Invorderingsbedrijf positioneert zichzelf als een ‘no cure no pay’ incassobureau. Die propositie appelleert uiteraard. Heb jij geld tegoed van een bedrijf maar reageert dit bedrijf niet op jouw betaalverzoeken? Dan schakel je een incassobureau in. Als je dit incassobureau alleen bij succes – dus wanneer het verschuldigde bedrag geïncasseerd kan worden – hoeft te betalen, is dat natuurlijk een prettig vooruitzicht.

Het Invorderingsbedrijf No Cure No Pay
Bron: https://invorderingsbedrijf.nl

De ‘no cure no pay’ belofte komt overal terug. In online uitingen, video’s op Youtube en in zoekresultaten en advertenties op Google. En uiteraard in gesprekken met accountmanagers. Vooral de ‘juridisch’ accountmanagers varen blind op de ‘no cure no pay’ propositie. De organisatie is volledig ingesteld op ‘no cure no pay’.

Bron: https://www.invorderingsbedrijf.nl/incasso-no-cure-no-pay/

Oprichter Joost Konings promoot in onderstaande video de dienstverlening. Ook hier blijkt de ‘no cure no pay’ belofte een grote rol te spelen. De titel van de video is zelfs ‘no cure no pay’.

Bron: https://www.youtube.com/watch?v=0BlKyv35_Gw

De ‘no cure no pay’ propositie is weliswaar prominent aanwezig, in de kleine lettertjes dekt het bedrijf zich in. ‘No cure no pay’ geldt alleen voor buitengerechtelijke kosten. Lees: zodra je de gang naar de rechter maakt, ga je gewoon per uur betalen. En dan hanteert het Invorderingsbedrijf opeens een flink uurloon van 195 euro ex btw en ex kantoorkosten. Ook voor administratieve handelingen. Correctie: júíst voor administratieve handelingen! Zo ontstaat het verdienmodel van het Invorderingsbedrijf.

Verdienmodel

‘No cure no pay’ zou inhouden dat een incassobureau puur aan jouw debiteur (schuldenaar) verdient. Het gaat dan om een X percentage van de vordering. Zeg voor het gemak 15 procent. Heb jij een debiteur die 2000 euro niet betaalt? Dan kan je een incassobureau inschakelen. Lukt het dit incassobureau wel om de vordering te innen? Dan betaal jij het incassobureau 300 euro. Je krijgt dan dus 1700 euro. Dit model is transparant en duidelijk. Het Invorderingsbedrijf claimt dit in eerste instantie ook te doen. Maar het echte geld wordt elders verdiend.

Het Invorderingsbedrijf verdient namelijk vooral fors aan de (zakelijk) opdrachtgever. Wij kwamen in contact met tientallen klanten die stuk voor stuk kosten zagen oplopen door in zee te gaan met het Invorderingsbedrijf. Ze hebben dus onbetaalde rekeningen en schakelen een incassobureau in. Ze belandden echter van de regen in de drup. Sommigen betaalden het Invorderingsbedrijf duizenden euro’s zonder enig resultaat, omdat de debiteur bijvoorbeeld allang failliet bleek. Anderen zagen met de facturen van het Invorderingsbedrijf het originele incassobedrag overstijgen. Die klanten betaalden dus meer aan het Invorderingsbedrijf dan ze tegoed hadden van hun debiteur! Een onbetaalde factuur van 800 euro kan bijvoorbeeld oplopen tot een kostenpost van 2500 euro door het Invorderingsbedrijf in te schakelen! En die 2500 euro lijkt zelfs nog niet het maximum, want facturen blijven komen.

De truc zit hem in gerechtelijke en buitengerechtelijke kosten. Het Invorderingsbedrijf haalt klanten binnen met hun ‘no cure no pay’ belofte. Vervolgens sturen ze de debiteur van hun klanten enkele standaardmailtjes. Dit claimen ze althans. Bewijs ontbreekt dat de debiteur überhaupt ooit benaderd, laat staan bereikt, is. Dit zijn dus ‘handelingen’ in het minnelijke traject: het buitengerechtelijke deel. Het Invorderingsbedrijf verstuurt geen fysieke post, geen aangetekende brieven, en ze gaan niet langs bij de schuldenaar. Er wordt ook niet geprobeerd de debiteur via een ander e-mailadres of telefonisch te bereiken. De inspanning om het geld buitengerechtelijke terug te krijgen is op z’n zachtst gezegd zeer magertjes.

Dat doet het Invorderingsbedrijf opzettelijk. Want nu komt het verdienmodel om de hoek kijken. Buitengerechtelijk mag het Invorderingsbedrijf gelaten te werk gaan, zodra de gang naar de rechter wordt gemaakt worden ze opeens wel fel. Want die gang naar de rechter is te declareren bij de klant. Die kosten vallen namelijk buiten de ‘no cure no pay’ belofte, zodat ze per uur kunnen factureren. En fors ook! Hoe minder inspanning het Invorderingsbedrijf onderneemt tijdens het minnelijke incassotraject, hoe sneller ze naar de rechter kunnen. En hoe sneller ze hun klanten dus op kosten kunnen jagen. Hier wordt het geld namelijk verdiend. Bij sommige gedupeerden die wij spraken werd al binnen 7 dagen de gang naar rechter aanbevolen! Dus vanaf het moment dat een dossier is aangemeld, kan het Invorderingsbedrijf al 7 dagen later adviseren om te gaan procederen ‘omdat de schuldenaar nergens op reageert’.

En dan begint het. Zodra voor rechtsgang wordt ‘gekozen’, verschijnen opeens facturen waarvan onmogelijk achterhaald kan worden wat de werkzaamheden zijn geweest. Werkzaamheden die zonder aankondiging worden uitgevoerd en waarvan de inhoud dubieus is. Er wordt getracht zo veel mogelijk werk op te voeren tegen 195 euro ex btw per uur. Er worden talloze – en vooral nutteloze – werkzaamheden gefactureerd. Het betreffen administratieve handelingen (op papier), uitgevoerd door juniors, stagiaires en studenten.

Accountmanagers

De accountmanagers van het Invorderingsbedrijf houden vol dat alle kosten terugkomen, en dat je het moet zien als voorfinancieren. “Zie het als een voorschot”, zo beloven ze. “Alle facturen die het Invorderingsbedrijf verstuurt, worden gewoon opgeteld bij de vordering. En de debiteur betaalt alles.” Zo belooft accountmanager Wesley de Geus bijvoorbeeld telefonisch. We krijgen enkele opgenomen telefoongesprekken met hem te horen. Wesley’s naam komt in veel dossiers terug.

Wesley is een ‘juridisch accountmanager’, zo lezen we op zijn Linkedin. Wesley heeft sinds 2018 een HBO Inholland opleiding op zak en liep eerder stage bij het Invorderingsbedrijf. Hij is dus geen jurist, laat staan advocaat. Een ‘jurist’ is iemand die de academische studie rechten heeft gevolgd. Toch geeft Wesley juridisch advies. Het is namelijk Wesley de Geus die klanten doodleuk adviseert te gaan procederen. En soms dus al binnen 7 dagen! En het is dezelfde Wesley de Geus die verzuimt de risico’s en kosten die bij een gerechtelijke procedure horen te vermelden. Dit doet hij opzettelijk.

Een tweede naam die veel voorkomt in dossiers is die van Danny de Jong. Ook Danny beschikt weer niet over een academische studie rechten. Eerst deed hij 7 jaar HAVO en daarna deed hij 6 jaar over z’n HBO Rechten. In 2021 ronde hij de opleiding pas af. Ook Danny manoeuvreert klanten veel te snel richting een rechtsgang. De correspondentie tussen Danny en klanten is overigens lachwekkend. We publiceren het niet omdat de betreffende gedupeerden anoniem willen blijven, maar het niveau van deze Danny is zelfs voor het Invorderingsbedrijf wel erg laag.

Danny de Jong is dus ook geen jurist, maar het bedrijf doet dit wel zo voorkomen. Op Linkedin schrijven Laurens Lemmens en Joost Konings heel wat inhoudsloze promotionele artikeltjes. Eén ervan staat hieronder.

Bron: https://nl.linkedin.com/in/laurens-lemmens-417a41b

Enfin, het patroon is duidelijk. Met verzonnen titels proberen jonge salestijgers opdrachtgevers op kosten te jagen. Dat deze accountmanagers op een dergelijke manier werken, is te verklaren. Ze krijgen namelijk bonussen. Ze krijgen meer betaald op het moment dat ze meer omzet binnenhalen. En het echte geld wordt door het Invorderingsbedrijf verdiend aan de eigen (zakelijke) klant. Met name dus door ze veel te snel richting gerechtelijke procedure te manoeuvreren. Het werk van een Wesley of Danny is niet juridisch. Die magere opleiding en nul ervaring zijn daarom ook geen probleem. Wesley en Danny hebben gewoon een salesfunctie. Er is een incentive voor accountmanagers om klanten op kosten te jagen. Als accountmanager bij het Invorderingsbedrijf is het kennelijk je taak procedures uit te lokken in ruil voor een bonus. Dit model is fout. Ontzettend fout.

Overigens worden deze ‘juridisch accountmanagers’ natuurlijk keihard gebruikt door het Invorderingsbedrijf. Jongens als Wesley of Danny zijn nu eenmaal wat makkelijker voor het karretje te spannen dan een academisch geschoold jurist met jarenlange ervaring. Het is te hopen dat Wesley en Danny dit gaan inzien. Het enige dat ze overhouden aan het Invorderingsbedrijf is een waardeloze referentie.

Oud medewerkers geven aan dat die bonussen inderdaad tot vreemde taferelen leiden. Klanten op kosten jagen blijkt de normaalste zaak van de wereld. “Het werk is niet leuk om te doen, en zeker niet inhoudelijk. Het is alleen maar ruzie met de eigen klanten”. Aldus een oud-medewerker die anoniem wil blijven.

Hieronder een wervingsadvertentie van het Invorderingsbedrijf. Het laat weinig aan de verbeelding over wat voor type mensen het bedrijf zoekt.

Vacature Invorderingsbedrijf
Bron: indeed.nl

Ook uit een recent wervingsfilmpje – waarop o.a. Wesley de Geus te zien is – blijkt het vooruitzicht op bonussen.

Bron: https://www.youtube.com/watch?v=CPSEXf8XqOo

Wesley claimt in bovenstaande video Rechten te hebben gestudeerd en naar de rechtbank te mogen. Wesley volgde zoals aangegeven een HBO Rechtenopleiding aan de Hogeschool Inholland. Naar de rechtbank mag Wesley net als iedere Nederlander in persoon mag doen in kantonzaken met een laag belang, maar dus niet als jurist of advocaat.

We hebben Wesley de Geus op 30-03-2022 per email om reactie gevraagd en daarna nog een herinnering verstuurd. Zo is er gevraagd naar zijn bonus en hoe hij klanten al na 7 dagen richting gerechtelijke procedure kan manoeuvreren. Ook is gevraagd naar het ‘najagen’ van failliete debiteuren. Helaas wilde Wesley geen antwoord geven op onze vragen.

Werkwijze Invorderingsbedrijf

Geen informatie, wel facturen. Zo wordt de werkwijze van het Invorderingsbedrijf door klanten omschreven. Bij lastige vragen geven accountmanagers geen antwoord, en telefonisch kan je niet te woord worden gestaan. Het ‘vaste contactpersoon’ blijkt in de praktijk toch een heel team in te houden, dat vragen vakkundig samen ontwijkt. En het online dashboard waarin je de status van een dossier kunt volgen blijkt voor veel klanten helemaal niet toegankelijk of up-to-date. Bovendien bepaalt het Invorderingsbedrijf zelf welke informatie er in het dashboard verschijnt.

Inhoudelijk wordt het Invorderingsbedrijf simpelweg nooit. Gedurende het gerechtelijke traject komen veel klanten erachter dat er iets niet klopt. Zij beginnen dan te mailen en te bellen met accountmanagers. Ze vragen bijvoorbeeld naar de status en om een overzicht van de nog te maken kosten. “Wat gaat dit traject me nog kosten?”. Op deze vragen komt geen antwoord. Zelfs niet na meerdere pogingen. Accountmanagers beweren het simpelweg niet te kunnen weten. En dit terwijl diezelfde accountmanagers deze klanten eerder nog hadden geadviseerd te gaan procederen! Het Invorderingsbedrijf adviseert de gang naar de rechter, zonder risico’s en kosten in kaart te brengen. Dit is een grove schending van de zorgplicht. En hier is het bedrijf nota bene al meerdere malen voor veroordeeld, zo bleek uit stukken die een gedupeerde klant toestuurde. Zie bijvoorbeeld dit vonnis: https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:RBDHA:2018:6733

Zodra de gang naar de rechter wordt ingezet, is dat een carte blanche voor het Invorderingsbedrijf. En dit advies om naar de rechter te gaan, geeft het Invorderingsbedrijf dus veel te eenvoudig. Ze vullen de ‘werkzaamheden’ naar eigen inzicht in. Bij het uitpluizen van facturen en ‘specificaties’ wordt niet duidelijk wat nu precies is uitgevoerd. Het lijken wel voorbeeldfacturen. De specificaties specificeren niets en houden werkzaamheden extreem algemeen. Allerlei administratieve werkzaamheden, zoals verzenden en lezen van e-mails, worden opgevoerd. Welke e-mails dit zijn, is onduidelijk. De klanten bij wie wij inzicht verkregen, hadden geen vragen gesteld waarop ze reactie verwachten van het Invorderingsbedrijf. En debiteuren reageren volgens het Invorderingsbedrijf nooit (er moet immers voor rechtsgang worden gekozen omdat debiteuren niet zouden reageren). Onduidelijk is dus welke e-mails zouden zijn behandeld.

Het Invorderingsbedrijf houdt zichzelf bezig en verzint werkzaamheden. Werkzaamheden lijken bovendien dubbel gefactureerd te worden. Wij zagen meerdere facturen waarbij kosten – die op zichzelf al dubieus waren – dubbel werden opgevoerd. Het is een totale chaos zodra het Invorderingsbedrijf de gang naar de rechter maakt. En je kunt er rustig vanuit gaan dat die chaos opzettelijk wordt gecreëerd.

Natuurlijk willen veel klanten gaandeweg stoppen of zaken ‘on hold’ zetten totdat duidelijk is wat er aan de hand is. Ze zijn niet tevreden over het Invorderingsbedrijf en voelen zich opgelicht. Stoppen? Dat kan. Maar wel alleen als je 15 procent van de hoofdsom betaalt. Dat staat ook weer in de kleine lettertjes. En ‘on hold’ zetten lijkt niet te bestaan. Het Invorderingsbedrijf dendert gewoon door en facturen blijven komen.

Het is dus verbazingwekkend dat dit bedrijf nog mag opereren. Want wat blijkt nu? Het bedrijf doet dit al jaren! Onze bevindingen zijn niet nieuw.

Déjà vu

“Opdrachtgevers worden zo snel mogelijk richting gerechtelijke procedure geduwd en worden niet volledig geïnformeerd over de risico’s en kosten van zo’n procedure.” Dit bleek in 2019 ook al de conclusie te zijn geweest. Wij doken in documentatie en dossiers – weliswaar van 2020 en 2021 – maar het blijkt een déjà vu. Bij het schrijven van dit artikel bleek heel veel allang bekend te zijn. Over het Invorderingsbedrijf is namelijk al veel geschreven. En allemaal even negatief.

Er is vernietigende onderzoeksjournalistiek over het Invorderingsbedrijf te vinden. Ook zijn er gedupeerden die zich online verenigen en zijn er talloze rechtszaken te vinden met (eigen!) klanten. Er is zelfs een heus ‘Zwartboek’ verschenen waarin de werkwijze en alle manipulatie en bedrog van het Invorderingsbedrijf uitvoerig wordt beschreven door tientallen klanten. En dit alles gebeurde al in 2019! Het Zwartboek is hier of hier te downloaden en is helaas nog steeds actueel. Ook is er een website gebouwd over de werkwijze van het Invorderingsbedrijf om potentieel nieuwe klanten te waarschuwen.

Het televisieprogramma Eenvandaag besteedde in 2019 aandacht aan het Invorderingsbedrijf, toen ook al was gebleken dat de informatievoorziening niet deugde. Eén van de twee eigenaren – Laurens Lemmens – ontkende toen dat er sprake was van oplichting. Het zou volgens hem maar om enkele dossiers gaan.

Follow the Money concludeerde in 2019 – na drie verzonnen bedrijven te hebben opgegeven als debiteur – dat het Invorderingsbedrijf helemaal geen e-mail of post had verzonden richting schuldenaren maar direct de gang naar de rechter maakte. Met deze geschiedenis zou je verwachten dat het Invorderingsbedrijf processen minutieus documenteert, maar het tegenovergestelde blijkt waar.

Ons artikel is dus eigenlijk een herhaling – of een vervolg – van al bestaand onderzoek. Maar bij het uitpluizen van de structuur van het bedrijf blijkt er veel mis. Zoveel zelfs, dat wij denken voldoende munitie te hebben om klanten van het Invorderingsbedrijf hun overeenkomst met terugwerkende kracht te kunnen laten ontbinden. Het Invorderingsbedrijf vervalst namelijk informatie. Externe informatie zoals reviews, maar ook informatie die op de eigen website staat. Dit is strafbaar.

Laten we eens kijken hoe het Invorderingsbedrijf z’n klanten om de tuin leidt.

Geen no cure no pay

Allereerst blijkt ‘no cure no pay’ voor veel klanten – alle klanten die wij spraken – een loze kreet. Het Invorderingsbedrijf werkt voor zakelijke klanten helemaal niet ‘no cure no pay’. Ze lijken helemaal niet te werken in het buitengerechtelijke traject. Maar het Invorderingsbedrijf begint sowieso al direct met het verkopen van abonnement. En uiteraard verdienen ze het echte geld met rechtsgang. No cure no pay is nonsens.

Toch komt het Invorderingsbedrijf weg met deze loze kreet. Een kantonrechter oordeelde dat ze een dergelijke reclame-uiting gewoon mogen gebruiken.

Grootheidswaan. Of is het fantasme?

Accountmanagers worden op de website van het Invorderingsbedrijf in pak afgebeeld met gelikte foto’s. Op LinkedIn worden die foto’s ook gebruikt en hanteren ze interessante (verzonnen) titels. Hier kan overigens dus ook gezien worden dat het vaak niet om juristen gaat. Sommige accountmanagers beschikken over een MBO koksopleiding. Anderen werken ook nog bij een keukenboer in de verkoop. Maar de accountmanagers van het Invorderingsbedrijf zijn gelukkig nog vindbaar. Het Invorderingsbedrijf maakt ook veelvuldig gebruik van valse namen. Ook dit bleek al via Follow the Money in 2019. Zo worden facturen verstuurd vanuit niet bestaande personen. Die namen (o.a. ene L. Vis en Margriet Vrolijk) blijken totaal onvindbaar. Mensen die ook niet op Linkedin staan of op de website worden afgebeeld. Reacties en vragen op de facturen – door op de mail te replyen – blijven stelselmatig uit. Zodra er factureren worden betwist komt er geen reactie!

Het Invorderingsbedrijf claimt op de homepage dat het bedrijf over ervaren juristen, advocaten en deurwaarders beschikt.

Bron: https://invorderingsbedrijf.nl

Hier wordt weer erg creatief met de werkelijkheid omgegaan. Het Invorderingsbedrijf beschikt namelijk helemaal niet over deurwaarders, ervaren juristen of advocaten. Die werkzaamheden moeten ze uitbesteden. Er lopen geen deurwaarders rond. Advocaten evenmin, en over ervaren juristen beschikt het bedrijf eigenlijk ook gewoon niet. Het zijn allemaal juniors met een bedenkelijk cv. Een groot deel beschikt hooguit over een HBO opleiding.

Oprichter Joost Konings is de meest senior medewerker en heeft een academische studie rechten afgerond. Zijn cv oogt aardig. Maar laten we niet overdrijven. Joost heeft twee nette stages gelopen en daarna een jaar op de compliance (!?!) afdeling van Fortis gewerkt. Daarna is Joost voor zichzelf begonnen met het Invorderingsbedrijf. De rest is geschiedenis. Joost heeft dus ook vrijwel geen juridische ervaring opgedaan voordat hij het Invorderingsbedrijf opstartte. En zoals inmiddels duidelijk is, doet het Invorderingsbedrijf ook vrij weinig op juridisch vlak. Of Joost een ‘ervaren jurist’ is durven we dus wel te betwijfelen. Maar hij is in ieder geval de meest ervaren jurist binnen het Invorderingsbedrijf.

Joost noemt zichzelf op Linkedin ‘lawyer’ en gaat ook hier weer creatief met de werkelijk om, want Joost is helemaal geen advocaat. Zijn naam komt niet voor in het register van de Nederlandse Orde van Advocaten. Natuurlijk kiest hij opzettelijk voor het woord ‘lawyer’. Het Engelse woord betekent namelijk zowel ‘advocaat’ als ‘jurist’. En van die verwarring kan hij dankbaar gebruik maken.

Bron: https://nl.linkedin.com/in/koningsjoost

Mede-eigenaar Laurens Lemmens lijkt ook te geloven dat hij advocaat is. Maar ook zijn naam komt niet voor bij de Nederlandse Orde van Advocaten. Zie https://zoekeenadvocaat.advocatenorde.nl/zoeken?type=advocaten&q=lemmens. Laurens Lemmens is ook geen jurist. Hij heeft aan de Hogeschool PXL een opleiding gevolgd. Wat dit ook moge inhouden.

Laurens Lemmens Advocaat
Bron: invorderingsbedrijf.nl/afspraak-maken

Om de organisatie enig cachet te geven kent het Invorderingsbedrijf maar liefst vier vestigingen (en dan rekenen we de ‘vestiging’ voor Incassocenter BV nog niet eens mee). Hiermee wordt de suggestie gewekt dat het om een grote organisatie gaat, met legio kantoren en medewerkers. Maar ook dit is gemanipuleerd. Maar liefst drie van de vier vestigingen betreffen virtuele kantoren, van bijvoorbeeld Regus. Zo is het kantoor in Rotterdam aan het Weena 290 hier te vinden. En in Amsterdam aan de Herengracht 282 zit ook slechts een brievenbusfirma. De vestiging in Groningen blijkt ook een ‘kantoor’ van Regus. En dit geldt eveneens voor de vestiging van Incassocenter B.V. in Rotterdam. Alleen de vestiging van het Invorderingsbedrijf in Den Haag is een echte locatie. Het betreft hier overigens een verzamelgebouw waar het bedrijf een kleine ruimte huurt.

Bron: https://www.invorderingsbedrijf.nl/klachten/

Manipuleren en vervalsen reviews

Om tevredenheid uit te stralen op internet moeten ook weer trucjes uit de kast worden gehaald. Via Feedbackcompany toont het Invorderingsbedrijf op het moment van schrijven bijna 300 tevreden klanten. Maar als wij proberen een review te schrijven kan dit niet. Kennelijk kom je alleen op uitnodiging op het gedeelte waar je een review kunt achterlaten. En die uitnodiging wordt verstrekt door het Invorderingsbedrijf. Het bedrijf kan dus zelf bepalen wie wel en wie niet beoordeelt. En je begrijpt dat de gedupeerden die wij spraken stuk voor stuk niet zijn uitgenodigd te beoordelen. Onduidelijk is hoe Feedbackcompany controleert of reviews überhaupt echt zijn. Maar waarom zouden ze? Het Invorderingsbedrijf betaalt hen immers.

Via Trustpilot zien we wel ontevreden klanten. Sterker nog, een kwart van de mensen daar beoordeelt het Invorderingsbedrijf als zeer slecht. Over Trustpilot is op deze site al eens kritisch geschreven. Die kritiek blijkt nog maar eens terecht. Het Invorderingsbedrijf nodigt ook op Trustpilot klanten uit om te reviewen. Kijk nu eens naar het verschil in beoordeling van mensen die uitgenodigd werden en mensen die organisch (uit zichzelf) beoordelen. Dit laat zien hoe Trustpilot totaal gemanipuleerd kan worden. Iedere ‘klant’ die uitgenodigd wordt, is tevreden. Iedereen die uit zichzelf schrijft is zwaar ontevreden. Door selectief uit te nodigen weet het Invorderingsbedrijf een ’tevreden’ klantenbestand aan de wereld te tonen. En ook hier is onduidelijk of reviews überhaupt echt zijn. Negatieve en kritische beoordelingen kunnen ook weer verdwijnen omdat ze zogenaamd niet aan de richtlijnen voldoen. Wij namen – samen met een gedupeerde – de proef op de som en ook deze review werd inderdaad verwijderd.

Op Google staan ook de nodige reviews. Veel reviewers schrijven hier een beoordeling over alle ‘vestigingen’ van het Invorderingsbedrijf. Het gaat dan soms zelfs om vijf beoordelingen, één over iedere vestiging. Dat is opvallend. Waarom zou een tevreden klant vijf reviews achterlaten? Hij of zij heeft immers maar contact gehad met hooguit één vestiging en hooguit één vast contactpersoon (zoals het Invorderingsbedrijf nieuwe klanten belooft). Zelden zijn namen van reviewers te herleiden tot een echt persoon. Uit een zeer grote post op Higherlevel bleek eerder al dat medewerkers zelf reviews plaatsten. Uit het Zwartboek blijkt zelfs dat familieleden (bijvoorbeeld de broer van oprichter Joost Konings) worden opgetrommeld en dat de eigenaren met alter ego’s beoordelen. Zo bleek DJ Ian Storm één van de vele nep beoordelaars te zijn. En inmiddels is duidelijk wie er schuil gaat achter DJ Ian Storm.

Het is overigens opvallend dat het voornamelijk particulieren betreft die positief schrijven over het Invorderingsbedrijf. Het gaat dan vooral over huurgeschillen en tickets waarvan aankoopgelden teruggehaald zouden zijn. Daar verdient het Invorderingsbedrijf dus niet z’n geld mee.

Vervalsen tevreden klanten en referenties

Maar het kan nog erger. Het Invorderingsbedrijf doet zich groter en zwaarder voor en gaat creatief om met de werkelijk. En ja, ze vervalsen en manipuleren reviews. Maar ze overspeelden hun hand. Ze vervalsen namelijk referenties op hun website. En dat maakt hun website – hun eigen informatievoorziening naar de buitenwereld – foutief. Klanten komen binnen onder valse voorwendselen en worden opzettelijk om de tuin geleid.

We kijken even naar de tevreden klanten op de website van het Invorderingsbedrijf. Op hun website – prominent op de homepage 1 en 2 – tonen ze een slider met tevreden klanten. Met de tekst “Bekijk hier wat klanten over ons vertellen!”. Dit zijn de eerste drie:

Nep klanten Het Invorderingsbedrijf
Bron: https://www.invorderingsbedrijf.nl en https://www.invorderingsbedrijf.nl/klantervaringen/

Namen en foto’s blijken nep. Zowel J.W. Meijeringh Hendriks, Tamara van As als Peter van der Bilt bestaan helemaal niet. Het betreffen stockfoto’s die je voor 9 euro per stuk kunt kopen. Ook de namen zijn compleet onvindbaar, en dat is toch gek voor ondernemers die zo scheutig online een aanbeveling geven.

J.W. Meijeringh Hendriks

J.W. Meijeringh Hendriks - Nep klant Het Invorderingsbedrijf
Bron: https://www.istockphoto.com/nl/foto/portret-van-lachende-mannelijke-werknemer-poseren-in-office-gm1192579030-338892002

Tamara van As

Tamara van As - Nep klant Het Invorderingsbedrijf
Bron: https://www.istockphoto.com/nl/foto/unposed-group-of-creative-business-people-in-an-open-concept-gm595761408-102148007

Peter van der Bilt

Peter van der Bilt - Nep klant Het Invorderingsbedrijf
Bron: https://www.istockphoto.com/nl/foto/positive-feeling-gm638665232-114646399

Deze Peter van der Bilt bestaat weliswaar niet, maar is wel een hardnekkig verzinsel van het Invorderingsbedrijf. Op Google heeft Peter vijf reviews geschreven. En alle vijf gaan ze over het Invorderingsbedrijf. Eén beoordeling over iedere ‘vestiging’. Daarna heeft ‘Peter’ nooit meer een ander bedrijf beoordeeld.

Bron: Google reviews Invorderingsbedrijf

Ook de andere tevreden klanten blijken verzinsels. Zo bestaan Dirk Klerk, Marijn Overtoom en ‘Jeppen’ allemaal niet, en betreffen het stuk voor stuk stockfoto’s. Let wel, zelfs namen van bedrijven – die als referentie worden gebruikt – blijken helemaal niet te bestaan! Groenverzorging Amsterdam is bijvoorbeeld helemaal geen bestaand bedrijf.

Nep klanten Invorderingsbedrijf
Bron: https://invorderingsbedrijf.nl en https://www.invorderingsbedrijf.nl/klantervaringen/

Dirk Klerk

Nep klant Dirk Klerk Invorderingsbedrijf
Bron: https://stock.adobe.com/nl/images/Man-taking-a-stroll-on-a-waterfront-promenade/403969432

Marijn Overtoom

Nep klant Marijn Overtoom Invorderingsbedrijf
Bron: https://nl.depositphotos.com/stock-photos/lachende-vrouwen.html?qview=125489952

Jeppen

Nep klant Jeppen Invorderingsbedrijf
Bron: https://www.alamy.com/stock-photo-business-team-coffee-break-relax-concept-89519254.html

Bezoekers en klanten van het Invorderingsbedrijf worden dus keihard voorgelogen. Dit is puur bedrog. En deze referenties staan niet verstopt maar komen in beeld op de homepage en op de pagina waar het Invorderingsbedrijf trots z’n tevreden ‘klanten’ toont. Er wordt willens en wetens informatie vervalst en gelogen over resultaten in deze nep referenties. Dat is strafbaar! Het besluitvormingsvermogen van de klant is immers aangetast. Dit maakt de overeenkomst vernietigbaar op grond van bijvoorbeeld bedrog of dwaling.

Conclusie

Het Invorderingsbedrijf is een bonte verzameling van studenten, stagiairs en juniors. Veel medewerkers zijn niet relevant opgeleid, laat staan dat ze jurist, deurwaarder of zelfs advocaat zijn. In foto en video ziet het er prima uit, achter de schermen is het chaos. De oprichters nemen zichzelf veel te serieus en schromen er niet voor zichzelf groter en zwaarder voor te doen dan ze zijn. List en bedrog zijn aan de orde van de dag. Joost Konings en Laurens Lemmens zijn los van de realiteit en spelen de hoofdrol in hun eigen toneelstuk.

De oprichters hebben een groep jonge medewerkers om zich heen verzameld en hen verzonnen titels toebedeeld. Een fout pak en gelikte foto’s en het circus is compleet. Het niveau van de accountmanagers is ver onder de maat. Het feit dat het gros van de medewerkers nergens anders ervaring heeft opgedaan spreekt boekdelen. ‘Juridisch advies’ is niets meer dan verkoop. Bonussen zorgen voor verkeerde incentives. Hoe meer klanten spenderen aan rechtsgang, hoe harder de kassa rinkelt. Ook voor de ‘juridisch’ accountmanagers.

De werkwijze van het Invorderingsbedrijf is beneden alle peil. Het bedrijf manipuleert werkelijk alles wat los en vast zit. Het maakt binnen enkele weken een chaos van een dossier. Vragen, opmerkingen en klachten worden genegeerd. Zelfs met betwistingen van factureren wordt niets gedaan. Als je klant bent geworden op basis van de informatie op de website ben je keihard voorgelogen. Ze werken niet ‘no cure no pay’ en beschikken niet over eigen deurwaarders, ervaren juristen of advocaten. Titels die aan medewerkers zijn toegekend zijn fictief of simpelweg onjuist. Ze hebben niet vier vestigingen maar slechts één. Beoordelingen worden gemanipuleerd en de tevreden klanten op de website blijken te zijn verzonnen. Ook een vast contactpersoon zoals aan de start van een dossier wordt beloofd, blijkt in de praktijk een valse belofte. Facturen worden zelfs verstuurd vanuit niet bestaande personen!

Maar in alle manipulatie schuilt wellicht ook de oplossing. Op de website van het Invorderingsbedrijf worden bezoekers voorgelogen. Het vervalsen van referenties en tevreden klanten is gewoon strafbaar. Wanneer jij claimt klant te zijn geworden op basis van de informatie op de website, ben je dus opzettelijk onjuist geïnformeerd. Dit zou voldoende grond kunnen zijn de overeenkomst met terugwerkende kracht te ontbinden.

Noot:

Bij het schrijven van dit artikel kwamen gaandeweg meer gedupeerden op ons pad. We proberen nieuwe informatie te blijven verwerken. Dit artikel kan dus worden geüpdatet. Indien u informatie wilt delen kan dat via mail@zerocover.nl.

2 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Terug naar boven